11 تیر

دوباره صفحه تقویم به ۱۱ تیر رسید همانند  ۵ سال گذشته.صفحه ای تاریک و سیاه.صفحه ای که یک صفحه نیست بلکه یک زندگی است که در تاریکی زمان گم شده است.هیچ نورافکنی هم نتوانست حتی گوشه ای از این صفحه را روشن کند. خود میدانستید که  این صفحه  آخرین صفحه تقویم زندگانیتان خواهد بود  چرا که با ما خداحافظی کردید.  رفتید و بر گشتید به خانه تان.آنها هم به انتظار درگوشه ای درکمینتان.گم بودید گم شدیم همچون نقطه ای تنها در این صفحه شوم.پیدا شدید چه دردناک و ما همچنان گم گشته دراین معما.

                                                                                                             

                                                                                                                                         به جستجوی تو بر درگاه کوه میگریم

                                                                                                                                  

                                                                                                                                           در آستانه دریا و علف

                                                                                                                          

                                                                                                                                به جستجوی تو در معبر بادها میگریم

                                                                                                                    

                                                                                                                                       در چها راه فصول

                                                                                                          

                                                                                                                            در چهارچوب شکسته پنجره ای

                                                                                                                     

                                                                                                                                که آسمان ابر آلوده را قابی کهنه میگیرد

                                                                                                      

                                                                                                                                              به انتظار تصویر تو

                                                                                                            

                                                                                                                                    این دفتر خالی  تا چند

                                                                                                         

                                                                                                                                 تا  چند ورق خواهد خورد.

 

                                                                                                                                                                                                

جام ملتهای اروپا 2008

 

           Viva España

 

همیشه با من

بدنبال سنگ  همیشه صبور که از بدو تولدم تا آخرین لحظه طپش قلبش برای من بود.بدنبال نوازشهای نرم و آرامش دهنده اش در نهایت دلتنگیهایم   .بدنبال  طنین کلمه دخترم در سکوت همیشگی درونم. بدنبال گرمای وجودش در زمستان روحم.........کجا باید بجویمش در خواب یا خواب. 

.............................................................................

 مشت میکوبم بر در
پنجه میسایم بر پنجره ها
من دچار خفقانم خفقان
من به تنگ آمده ام از همه چیز
بگذاربد هواری بزنم
آه...
با شما هستم
این درها را باز کنید
من به دنبال فضایی میگردم
لب بامی
سر کوهی
دل صحرایی
که در آنجا نفسی تازه کنم
میخواهم فریاد بلندی بکشم
که صدایم به شما هم برسد
من هوارم را سر خواهم داد
چاره درد مرا باید این داد کند
از شما خفته چند
چه کسی می آید با من فریاد کند؟
مشت میکوبم بر در
پنجه میسایم بر پنجره ها
من دچار خفقانم خفقان
من به تنگ آمده ام از همه چیز
بگذارید هواری بزنم
آه...

پرده افتاد

 پرده افتاد
 صحنه خاموش
 آسمان و زمین مانده مدهوش
نقش ها رنگ ها چون مه و دود
 رفته بر باد
 مانده در پرده گوش
 رقص خاموش فریاد
پرده افتاد
 صحنه خاموش
وز شگفتی این رنگ و نیرنگ
 خنده یخ بسته بر لب
 گریه خشکیده در چشم
 پرده افتاد
 صحنه خاموش
 و آن نمایش
 که همچون فریبنده خوابی شگفت
 دل از من همی برد پایان گرفت
 و من
که بازیگر مات این صحنه بودم
 چو مرد فسون گشته خواب بند
 که چشم از شکست فسون برگشاید
به جای تماشاگران یافتم خویشتن را
شگفتا ! که را بخت آن داده اند
 که چون من
 تماشاگر بازی خویش باشد ؟
 وز این گونه چون من
تراشد
 فریب دل خویشتن را
 که آخر رگ جان خراشد ؟
بلی پرده افتاد و پایان گرفت
فسونکاری این شب بی درنگ
 و من در شگفت
که چون کودکان
بخندم بر این خواب افسانه رنگ ؟
و یا در نهفت دل تنگ خویش
بگریم بر اندوه این سرگذشت ؟

                                                         هوشنگ ابنهاج

              

یادی از نادر ابراهیمی

هلیا! میان بیگانگی و یگانگی هزار خانه است. آنکس که غریب نیست شاید که دوست نباشد.کسانی هستند که ما به ایشان سلام می گوییم و یا ایشان به ما. آنها با ما گرد یک میز می نشینند، چای می خورند، می گویند و می خندند. « شما » را به « تو » ،  « تو » را به هیچ بدل می کنند. آنها می خواهند که تلقین کنندگان صمیمیت باشند. می نشینند تا بنای تو فرو بریزد. می نشینند تا روز اندوه بزرگ. آنگاه فرارسنده ی نجات بخش هستند. آنچه بخواهی برای تو می آورند، حتی اگر زبان تو آن را نخواسته باشد، و سوگند می خورند که در راه مهر، مرگ، چون نوشیدن یک فنجان چای سرد، کم رنج است. تو را نگین می کنند در حلقه ی گذشتهایشان. جامه هایشان را می فروشند تا برای روز تولدت دسته گلی بیاورند _ و در دفتر یادبودشان خواهند نوشت.

زمانی فداکاریها و اندرزهایشان چون زورقی افسانه ای، ضربه های تند توفان را تحمل می کند، آنها  به مرگ و روزنامه ها می اندیشند. بر فراز گردابی که تو واپسین لحظه ها را در آن احساس می کنی می چرخند و فریاد می زنند: من! من! من! من!

باید ایشان را در آن لحظه ی دردناک بازشناسی. باید که وجودت در میان توده ی مواج و جوشان سپاس معدوم شود. باید که در گلدان  کوچک دیدگان تو باغ بی پایان « هرگز از یاد نخواهم برد » بروید. آنگاه دستی تو را از فنا باز خواهد خرید، دستی که فریاد می کشد: من! من! من! و نگاهی که تکرار می کند: من!

از یاد مران که اینگونه شناسایی ها بیشتر از عداوت ، انسان را خاک می کند. مگذار که در میان حصار گذشت ها و اندرزها خاکسترت کنند. بر نزدیکترین کسان خویش، آن زمان که مسیحا صفت به سوی تو می آیند، بشور!

                          بار دیگر شهری که دوست می داشتم  نادر ابراهیمی

خط قرمز

 گذشتن از خطوط قرمز هر چقدر تلخ و تکاندهنده باشد پنجره های جدیدی را برویت باز میکند  که یا می پاشانی و یا برای مصلحت نظام پایه های جدیدی را بنا میکنی که فقط و فقط بتوانی نظام را تا زمانی که لازم است حفظ کنی. 

بن بست

دویدم و دویدم

تا به  یک بن بست رسیدم

.......................

انسانها دوندگان دو استاقمتند.با اولین دم و بازدم  مسابقه دو شروع می شود. باید خودمون را گرم کنیم .قدم اول را را که برداشتی هم خودت هم اطرافیان کلی ذوق می کنید .باید کلی زمین بخوری زخمی بشی تا وارد میدان اصلی شوی. با کلی دوپینگ شروع میکنی.چند سال اول  مسابقه دو سرعت است و  باید عرضه اندام کنی تا به حسابت بیاورند برایت رکورد ثبت کنند توی این وسطها هر از گاهی کوتاه درجا میزنی ولی در کل بیشتر در حال حرکت هستی.در مقطع بعدی دیگر انفرادی عمل نمیکنی بلکه به صورت گروهی . در گروهت می توانند از گروه سنی متفاوت باشند.یکی از مربیان می تواند خودتان باشید به خاطر  تجربه .حال اگر بعضی از این افراد همراهی با سرعت شما نکنند چه اتفاقی می افتد. یا باید واقع بینانه با توجه به توانایهایشان برنامه ریزی جدیدی کنید و یا باید به آنها فشار بیاورید.حال اگر این افراد اصل جریان را نادیده بگیرند چه خواهد شد.تمام زحماتی که کشیده میشود برای آمادگی گروه برای میدان زندگی به هدر خواهد رفت .واز همه بدتر هنگام تجزیه تحلیل مشکل وقتی به آنجا برسی که شما مقصر اصلی هستید آنهم به خاطر اخلاق بد ..... آنجاست که به بن بست رسیده ای و شاید باید انصراف از مربیگری  برای همیشه بدهی و سکان هدایت را به کسی دیگر بسپاری.

سو غاتی

تعطیلات تابستان نزدیک است و بوی مسافرت می آید. منهم خوشحالم .بعد از یک سال دوباره دارم  جون میگیرم مثل گیاهان  در بهار  سرحال و سبز  و رنگی در تابستان , منهم دارم رنگ به خودم میدهم سبز قرمز زرد نارنجی.هروز صبح میروم خرید .از این محل به آن محل .از این شهر به شهر دیگر.لیستم را نگاه میکنم خوب حالا  برای کی باید چی بخرم. اصلاً الان اندازهها چقدر تغییر کردهاند .ایا از رنگشان خوششان می آید؟ صحبتهای پای تلفن همش اصرار از من که تو را خدا بگید چی احتیاج دارید از آنها هم اصرار که بابا هیچ چی. چه حالی میدهد خرید سوغاتی .تغییر در روند زندگی برای مدتی کوتاه چقدر نیازمند فرار از این یکنواختی در زندگی هستم. صورتم شاد و لبانم خندان .خوش اخلاق چه حالی میکنند اطرافیان من.مرتب در حال تماس تلفنی. اونور آب هم حال و هوای دیگری است. همه در حال تمیز کردن خانه . روزشماری برای آمدن ما.روزهای آخر کسیه های خرید را میذارم وسط اطاق که ببینم چی خریدم و هنوز چه باید بخرم.اوه شکلات نخریده ام. شکلات دیابتی از همه مهتر است ویتامین های مختلف .

وای وای سرم!خوردن ضربه ای محکم را به سرم حس میکنم.چی بود.زمان بی رحمانه ضربه اش را دوباره وارد کرد. بهم میگه حواست را جمع کن به لیست خریدیت نگاه کن. اسم دونفر اول لیستم داره محو میشه  این یعنی چی ! کلمات دارند از صفحات پاک می شوند همانطور که آنور آبها هم وجود دونفر دارد از صفحه روزگار محو میشود.رنگها دارند بی رنگ میشوند خنده روی صورت به اشکهایی تبدیل میشود که  هر قطره اش گوشه ای از غم دلم را به نمایش می گذارد.

لیست خریدم تغییر کرده است .خیلی کوتاه مختصر شده است.دلم برای هیچ کس و هیچ چیزی پر نمی کشد . شاید تنها دلخوشی از این سفرها دیدار کسانی  است که برای من همچون مادر و خواهر در تمام لحظات سخت با وجود اینکه خودشان هم  زخمی  بودند مرحمی بودند و هستند که تا آخر عمر ممنون همه زحماتشان خواهم بود.

10×2

امروز بیستمین سالگرد مهاجرت من از ایران است.چقدر راحت میتوان این عدد را تایپ کرد.ولی یک زندگی در پشت این  ۲ ده خوابیده است. ۲ عدد گذرنامه جمهوری اسلامی باطل شد و سومین هم دریافت شد. وقتی می خواهم کلمه ۲۰ سال را به زبان بیاورم به راحتی در دهان میچرخد وبه تارهای صوتی منتقل می شود و بعد از انعکاس در سرم  صدای زنگها همچون ناقوس کلیسا تک تک مرا به  هر یکسال برمیگرداند .خرداد سال ۶۷ است. تهران موشک زده دوران پرالتهابی را می گذارند.منهم همچون شهری که درش بدنیا آمده ام به دنبال پناهگاهی باصطلاح امن پشت  در بسته سفارت خانه ای غربی  منتظر معجز ه ای برای دریافت ویزایم. معجزه  اتفاق افتاد  آخه چند وقتی بود که مامانم به هر دری میزد که دوباره موقعیت خروج از ایران برایم بو جود بیاید.اولین بار در سن ۱۸ سالگی این شانس را از دست دادم و اینبار دیگر فرق داشت.با رفتن کیارش محیط خانه کاملاً تغییر کرد.باید یکی از ما پیش کیارش می رفت  و خوب طبیعتاً بهترین گزینه من بودم.رشته تحصیلی من در دانشگاه و خود دانشگاه آن چیزی نبود که مورد نظر خانواده باشد و واین نارظایتی هم به من منتقل شد و دلیلی برای رفتن من شد.هم خوشحال بودم و هم ناراحت.وقتی آدم درگیر احساسات متناقض میشه خیلی بهش سخت می گذرد.تمام وقت در حال آنالیز تصمیمی که باید میگرفتم بودم. موقیعت کشور موقعیت خودم و موقعیت خانواده همه و همه دلایلی شدن برای تصمیمی بزرگ.

توی فرودگاه مهرآباد دیگه باورم شد که دارم میرم. پروازم صبح زود بود اول به فرانسه وبعد به بلژیک . لحظه ای که خانه را ترک کردم  هیچگاه فکر نمی کردم که دیگر به این خانه بر نمی گردم. برنا مه ام این بود که به محض تمام شدن تحصیلم برگردم .۲۰ سال است که دارم بر می گردم.هر زمانی که به لحظه جدایی از پدر و مادر فکر میکنم همان  سنگینی بار غم جدایی  روی قلبم را حس می کنم .  انگار همین دیروز بود . تک تک جملاتی که در طول مسیر فرودگاه بین ما ردو بدل شد را به یاد می آورم . باید هم مواظب خودم باشم و هم باید مثل مادر حواسم به کیارش باشد باید الگو باشم ........ .حالا که خودم مادر هستم میفهمم که چه مسئولیت بزرگی را به دوش من گذاشتند بدون اینکه در نظر بگیرند که منهم ۲۱ سال بیش ندارم و بدون تجربه زندگی .

هواپیما وقتی که شروع به پرواز کرد قسمت کودکی و نوجوانی من برای همیشه در آن کشور جا ماند و به نوعی بعدها مدفون شد.حالا خودم هستم ویک پسر ۱۴ ساله. دیگر پدر و مادری نیست که به جای من فکر کند و تمام مشکلات من را به دوش بگیرد.ترسم گرفت. آیا اصولاً فرستادن ما درست بود؟ راستش گیج بودم حالم خیلی بد بود نمی دانم که چطور به بلژیک رسیدم .کیارش آمده بود دنبالم.هنوز مسلط به فرانسه نبود و ما باید از بروکسل به شهر دیگری با قطار میرفتیم و در در قطار متوجه شدیم که واگن اشتباهی را سوار شدیم  خلاصه نیمه شب رسیدیم.شروعش که جالب نبود.۲۰ سال میگذرد حاصل این مهاجرت چه بوده است؟ سوالی است که هر مهاجری بعد از مدتی از خودش میکند.حقیقتش تنها حسرتی که از این مهاجرت میخورم از دست دادن زمان با پدر و مادر بودن است که هیچ موقعیتی نمیتواند جایگزین زمان از دست  رفته شود و راستش بعد از این اتقاق خیلی مواقع خودم را ملامت میکنم که اگر من ایران میماندم شاید این اتفاق نمی افتادو اگر و اگر های دیگر.

در کنار این نکته منفی باید بگویم که مهاجرت دگرگونی بزرگی را در من بوجود آورد و دریچه های جدیدی را برایم باز کرد که فکر می کنم امکانش در ایران نبود.مهمترین آن بازنگری در خودم بود.   بسط و گسترش در معیارهای ایدئولوژیکی در شرایطی کاملاَ متعارفی.نگرشی دیگر به  معیارهای اجتماعی غیر ازآنچه که در کشورهایی همچون ما القاء می شود. همه این نکات بسار ارزشمند هستند و به نوعی باید ممنون از این سرنوشت باشم که این شانس را به من داد که از این امکانات برای رشد و نمو فکری استفاده کنم ولی به بهاء ای سنگین.

جوانی تمام شد و میانسالی شروع.باید دید که این دوره از زندگی چه برایم به ارمغان خواهد آورد.

 

روز مادر

چند روز پیش روز مادر بود و من متاسفانه موفق به نوشتن چند خطی در موردش نشدم.گرچه باید گفت که هر روز روز مادر است. حالا نه اینکه من مادر هستم راستش وقتی خودم را با مامانم مقایسه میکنم میبینم که من یک هزارم آنچه  که به نام از خود گذشتن و فداکاری نامیده میشود را ندارم و راستش به بااصطلاح خیلی egoist ویا خودمحور هستم.نمی دانم کدامین درست است .آنچه که مادران ما انجام میدادند ویا آنچه که نسل جدید مادران.ولی هرچه که هست باید قدر تمام زحماتشان را بدانیم چرا که مادر و پدر تنها کسانی هستند که یکبار فقط شانس داشتنش را داریم و باید از هر لحظه بودن با آنها لذت ببریم .مامان عزیزم نیستی که حضوری روزت را تبریک بگم و صورت قشنگ را ببوسم ولی میدانم که هرلحظه بامنی چراکه من هرلحظه با تو هستم .

                           عزیزان روزتان مبارک 

 

Cool Slideshows