دوباره صفحه تقویم به ۱۱ تیر رسید همانند ۵ سال گذشته.صفحه ای تاریک و سیاه.صفحه ای که یک صفحه نیست بلکه یک زندگی است که در تاریکی زمان گم شده است.هیچ نورافکنی هم نتوانست حتی گوشه ای از این صفحه را روشن کند. خود میدانستید که این صفحه آخرین صفحه تقویم زندگانیتان خواهد بود چرا که با ما خداحافظی کردید. رفتید و بر گشتید به خانه تان.آنها هم به انتظار درگوشه ای درکمینتان.گم بودید گم شدیم همچون نقطه ای تنها در این صفحه شوم.پیدا شدید چه دردناک و ما همچنان گم گشته دراین معما.
به جستجوی تو بر درگاه کوه میگریم
در آستانه دریا و علف
به جستجوی تو در معبر بادها میگریم
در چها راه فصول
در چهارچوب شکسته پنجره ای
که آسمان ابر آلوده را قابی کهنه میگیرد
به انتظار تصویر تو
این دفتر خالی تا چند
تا چند ورق خواهد خورد.
